Paul, Florence, Sam en Famke

Verhalen van de familie Cammaert-de Bruin

Polen

leave a comment »

IMG_4131

Na een niet al te warme zomer wilden we deze herfstvakantie in eerste instantie eigenlijk naar de zon. Ondanks flink wat zoekwerk, vonden we daar niks wat ons beviel. We hadden vervolgens ook een tijdje naar Iran zitten kijken maar gezien de spanningen in de regio, vonden we dat niet zo slim. Uiteindelijk besloten we om een roadtrip in Polen te maken.

Zonder eens goed op de kaart te hebben gekeken, hadden we Polen in herinnering als een overzichtelijk vierkant land met afgeronde hoeken. Prima te doen in twee weken, toch? Niet dus! Polen is ècht heel groot. Hoe we ook puzzelden, de afstanden en het aantal provinciale wegen waren te groot. Uiteindelijk hebben we ons ruwweg tot het noorden beperkt. Het zuiden met onder andere Krakau, het Tatra gebergte en Wroclaw, bezoeken we wel een andere keer.

Vanuit Hamburg zijn we langs de kust naar het oosten gereden en bij Szczecin (Stettin) de grens over gegaan. Een stuk verder hebben we, na in totaal bijna zes uur te hebben gereden, overnacht in een kuuroord aan de Oostzeekust. Omdat het hotel vol was met seniore Duitse groepsreizen en men aan de receptie alleen maar Duits sprak, hadden we niet echt het gevoel in Polen te zijn. Wel een prima zwembad waar wij en de kindjes even de spieren konden losmaken na de lange rit. De volgende dag het stadje Kolobrzeg (Kolberg) bezocht en doorgereden naar Leba, toegangspoort naar het Slowinsky NP.

De dag erop hebben we de hele dag in het Slowinsky NP rondgelopen. Wandelende duinen, een ongerepte kustlijn en uitgestrekte dennenbossen. Een topdag waarbij het weer ook nog meezat. Blauwe lucht en ondanks dat het midden oktober was, volstond een simpele trui. Een stevige wandeling in de buitenlucht maakt hongerig. ´s Avonds smaakte ons het Poolse eten dan ook prima al moet je wel van stevige kost en (varkens)vlees houden.

De dag erop dan naar de grote havenstad Gdansk (Danzig). Vanaf het dak van het Solidarnosc Center heb je een mooi zicht over de kranen en deels vervallen gebouwen in de haven. In de binnenstad op hemelsbreed een kilometer afstand waan je je een paar honderd jaar terug in de tijd. Na de tweede wereldoorlog is de grotendeels verwoeste stad aan de hand van oude tekeningen weer in oude stijl herbouwd. Eigenlijk loop je dus in een oude stad die pas 70 jaar oud is. We kunnen Danzig aanraden voor een weekendtrip!

Na Danzig hebben we iets naar het zuiden het hoofdkasteel van Duitse Orde uit de 13e eeuw in Malbork (DE/NL: Mariënburg) bezocht. Het zou op onze reis een terugkerend patroon worden; ook dit gigantische complex is aan het einde van de tweede oorlog in puin geschoten. Dit keer door het rode leger. In de jaren 60 is begonnen met de reconstructie die pas in 2016 is afgerond. We hadden dus niet veel vroeger moeten komen. Een kasteel is voor de kids natuurlijk sowieso al interessant maar de erg aansprekende audio-guide maakte dat we een paar uur lang geen kind aan ze hadden.

De rit naar Waschau was een verademing: eindelijk weer een snelweg! Na een paar uur zoeven over comfortabel asfalt waren we er al. ´s Avonds hadden we met oud-studiegenoot Sven afgesproken, die daar als expat met Miriam en zijn drie kids woont. Leuk om elkaar na lange tijd weer te spreken. In Warschau vielen ons voor het eerst op deze reis de typische oostblok-bouwwerken op. Het toppunt daarvan was het Paleis van Cultuur en Wetenschap, een geschenk van Stalin aan het Poolse volk. Door zijn vorm ook wel de penis van Stalin genoemd en sinds zijn voltooiing in 1955 al het hoogste gebouw van Polen. Nadat de oude binnenstad door de Duitsers als wraakactie aan het einde van de oorlog in de as is gelegd, is ook deze opnieuw in oude stijl opgebouwd. De twee must-see musea van de stad (Warshaw Rising en Museum of the History of Polish Jews) waren mooi, maar helaas minder geschickt voor kinderen.

Na Warschau was het dan tijd de rimboe in te gaan. Helemaal in het oosten van Polen ligt in het district Bialystok tegen de grens met Wit-Rusland het enigste overgebleven oerbos van Europa: het Bialowieza NP. Het weer was in Warschau al niet meer zo mooi maar nu daalde de temperatuur ook nog naar een paar graden boven nul. De wandeling onder begeleiding van een gids hebben we daarom wat ingekort maar we hebben toch indrukwekkende dingen gezien: eiken van 700 jaar oud, vuistdikke pakketten mos en elvenbankjes die op half vergane bomen groeiden en herten die de paden overstaken. Wolven hebben we helaas niet gezien maar je kan niet alles hebben. In het dorp moesten we ´s avonds in het restaurant terugvallen op gebarentaal en het aanwijzen van gerechten op de tafels van andere gasten. Het was lang geleden dat we dit als backpackers in Azie moesten doen maar we konden het nog!

De twee dagen daarna stonden in het teken van religie. Op aanraden van een Nederlander die we in Warschau tegenkwamen, hebben we in Tykocin de oudste en best behouden synagoge van Polen bezocht. De dag erop hebben we twee oude houten Lipka-Tataarse moskeeen in de dorpen Kruszyniany en Bohoniki gezien.

En dan was het tijd voor iets wat op Pauls bucketlist stond; een bezoek aan de Wolfsschanze, het hoofdkwartier van Hitler van ruwweg 1941-1944. Na een halve dag over provinciale wegen te hebben gereden, stonden we een kwartier voor aankomst muurvast door een wegblokkade. Denk je er bijna te zijn, krijg je dat. De alternatieve route die Florence op Google Maps had gevonden bleek erg avontuurlijk maar een gouden greep. Over kinderkopjes en onverharde wegen met kuilen en modder kronkelden we een tijd door het bos, langs wat meertjes en over heuvels tot opeens… de bunkers voor ons opdoken. Achteraf bleek dat we door stom toeval over de oude weg tussen de landingsbaan en het bunkercomplex, waarover vroeger de Nazi kopstukken aan en af reisden, hadden gereden. Het complex zelf is in slechte staat omdat het door de Nazi´s op de vlucht voor de Russen is opgeblazen. Gelukkig hadden we een goede gids, zodat alle gebouwen door het verhaal eromheen begonnen te leven en we ons konden voorstellen hoe het er op het complex aan toe moet zijn gegaan.

Tsja… en toen was het al weer tijd voor de terugreis. In twee dagen zijn we terug naar huis gereden. Onderweg hebben we Olsztyn (Allenstein), Torun (Torn) en Poznan (Posen) aangedaan. Stuk voor stuk mooie authentieke steden met een rijke historie en een intakte oude stadskern.

Polen heeft ons verrast en we komen zeker nog een keer terug voor het zuiden!

Written by pcammaert

December 15, 2017 at 21:50

Posted in Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: